| روزنامه نگاران چینی (*) سئوال: آیا می توانید بما بگوئید کوبا چگونه پیروزی انقلابی خود را کسب کرد؟ جواب: البته! اجازه بدهید از زمانی شروع کنم که من در مکزیک به جنبش ۲۶ ژوئیه پیوستم. قبل از سفر خطرناک وسیله "گرانما" به کوبا، نظرات افراد این سازمان درباره جامعه بسیار تفاوت داشتند. بیاد دارم که در یکی از بحث های بسیار مهم با اعضای گروه در مکزیک پیشنهاد کردم که می بایست برای مردم کوبا برنامه انقلابی عرضه می داشتیم و هرگز فراموش نکرده ام چگونه یکی از شرکت کنندگان در حمله به قلعه مونکادا جواب داد. او بمن گفت: (اقدام ما بسیار ساده است؛ آنچه ما می خواهیم آغاز کنیم کودتائی بیش نیست. باتسیتا از طریق کودتائی که بمورد اجراء گذارده بود، ظرف یک شب، سُکان دولت را بدست گرفت ... باتیستا به امریکائی ها صد امتیاز داده؛ ما به آنان صد و یک امتیاز خواهیم داد). در آن زمان من با او به بحث پرداختم و گفتم که ما می بایست ضربه خود را بر اساس اصول وارد سازیم و در عین حال برروشنی بدانیم که بعد از بدست گرفتن قدرت چه خواهیم کرد. این بود طرز فکر یکی از اعضای مرحله ی نخست جنبش 26 ژوئیه. آن کسانیکه چنین نظریاتی را داشتند و تغییر نیافتند، جنبش انقلابی را ترک گفتند و بعدها راه دیگری اختیار نمودند. از آن پس، سازمان کوچکی که بعدها بوسیلهء "گرانما" به ساحل کوبا پیاده شد با مشکلات عدیده ای روبرو گردید. علاوه بر سرکوب مداوم مقامات مکزیکی، یک سلسله مشکلات داخلی نیز وجود داشتند، مثلاً آنهائی که در آغاز بدنبال ماجراجوئی می گشتند و بعدها تحت این و یا آن عذر، گروه نظامی ما را ترک گفتند. سرانجام به هنگام حرکت وسیله کشتی "گرانما" سازمان ما بیش از ۸۲ نفر عضو نداشت. فکر ماجراجوئی در آنزمان نخستین و تنها ضایعه ای بود که در پروسه آغاز رستاخیز در درون سازمان ما با آن روبرو بودیم. این ضربه ای بود که به پیکر سازمان صدمه زد. امّا بعدها ما در کوه های "سیرا ماسترا" توانستیم گرد هم آئیم. طی ماههای بسیاری، شیوه زندگی ما در کوهستان بسیار نا منظم بود. ما از یک قله کوه به قله دیگری می رفتیم در حالی که در خشکی و بی آبی بسر می بردیم. صرفاً ادامه حیات، مشکل بود. دهاقین ای که همیشه تحت پیگرد نیروهای باتیستا بودند، آهسته آهسته نظر خود را درباره ما تغییر دادند. آنها فرار می کردند و نزد ما پناهندگی می جستند و به ما می پیوستند. بدین ترتیب، ترکیب انسانی گروه ما از شهرنشین به روستائی تغییر یافت. در این زمان است که با شرکت دهقانان در مبارزه مسلحانه برای آزادی، حقوق و عدالت اجتماعی، ما شعار درست "اصلاح ارضی" را مطرح می سازیم. این شعار توده های ستم دیده کوبا را بسیج نمود و آنها را به سوی مبارزه برای تصاحب زمین کشاند. از این پس است که نخستین برنامه بزرگ اجتماعی پایه ریزی می شود و بعدها به پرچم اصلی و شعار اصلی جنبش ما بدل می گردد. در این زمان است که یک تراژدی رخ می دهد؛ رفیق ما فرانت پائز Pais به قتل می رسد. این حادثه نقطه عطفی در مبارزه ما ایجاد کرد. مردم خشمگین شهر "سانتیاگودوگویا" بطور خود بخودی به خیابان ریخیتند و خواستار برگزری اعتصاب شدند؛ اعتصابی که نخستین بار هدف سیاسی داشت. این اعتصاب با اینکه فاقد رهبری سیاسی بود تمام ایالت "اورنیته" Orient را فلج ساخت. حکومت دیکتاتوری این اعتصاب را سرکوب نمود. این جنبش به ما آموخت که شرکت طبقه کارگر در مبارزه برای تحصیل آزادی کاملاً ضروری است. از این پس ما به کار مخفی در میان کارگران پرداختیم و برای اعتصاب عمومی دیگری تهیه دیدیم تا به ارتش انقلابی برای بدست گرفتن قدرت کمک کند. فعالیت های مخفی و موفقیت آمیز و جسورانه ارتش انقلابی همه کشور را تکان داد. همه مردم منقلب شدند و سرانجام اعتصاب نهم آوریل سال گذشته برگزار شد. این اعتصاب بهمین دلیل شکست خورد که بین توده های زحمت کش و رهبران، تماس وجود نداشت. تجربه به رهبران جنبش ۲۶ ژوئیه این حقیقت انقلابی را آموخت: انقلاب نباید به این دسته یا آن دسته تعلق داشته باشد؛ انقلاب باید کار تمامی خلق کوبا باشد. این نتیجه گیری به اعضای جنبش جهت کار بسیار جدی را در شهر و چه در ده نشان داد. در این زمان ما شروع کردیم نیروهای خود را با آئین و تئوری انقلابی تربیت کنیم. این نشان می داد که جنبش انقلابی رشد نموده و بلوغ سیاسی خود را نیز آغاز کرده است. هر یک از اعضای ارتش انقلابی در کوه های "سیرا ماسترا" و سایر نقاط وظایف اساسی خود را بیاد داشت: بهبود بخشیدن به وضع دهقانان، شرکت در مبارزه برای تصاحب زمین(ملاکین بنفع دهقانان) و ساختن مدارس. قانون اصلاح ارضی برای اوّلین بار به مرحله اجراء گذاشته شد. با اتخاذ روش انقلابی ما زمین های وسیع مامورین حکومت دیکتاتوری را توقیف کرده و زمین های حکومتی را در میان دهقانان تقسیم کردیم. در این زمان بود که جنبش دهقانی که از نزدیک با مسئلهء زمین رابطه داشت و پرچم خود را نیز اصلاح ارضی قرار داده بود، پدید آمد. اجرای قانون انهدام سیستم "لاتیفوندیا" (زمینهای بزرگ) مسئله ای است که خود توده دهقان باید بدان بپردازند. قانون اساسی کنونی مقرر می دارد که در مقابل زمینهای توقیف شده، پرداخت بهای آن اجباری است و لذا اجرای اصلاح اساسی بدین ترتیب بسیار کند و سخت خواهد بود. حال که انقلاب به پیروزی و دهقانان به آزادی رسیده اند، دهقانان باید دسته جمعی به پاخیزند و بطور دمکراتیک خواهان انهدام سیستم "لاتیفوندیا" شوند و اصلاح ارضی را بطور وسیع و واقعی بمورد اجراء گذارند. سئوال: انقلاب کوبا اکنون با چه مسائلی روبروست و مسئولیت کنونی آن چیست؟ جواب: نخستین مشکل ما عبارت است از اینکه باید اقدامات نو خود را در چارچوب (ستروکتور) سامان کهنه اجتماعی انجام دهیم. رژیم و ارتش ضد خلقی کوبا منهدم شده اند ولی سیستم اجتماعی دیکتاتوری و زیر بنای اقتصادی آن هنوز در هم کوفته نشده اند. برخی از عناصر قدیمی هنوز در دستگاه کشوری قرار دارند. بمنظور حفاظت از دستاوردها و پیروزی های انقلاب و تأمین انکشاف خلل ناپذیر آن، ما احتیاج داریم قدم های دیگری بجلو برداریم و وضع دولت را ترمیم کنیم. دوّم اینکه آنچه دولت جدید به ارث برد یک وضعیت آشفته و در هم (اداری) بود. باتیستا به هنگام فرارش خزانه مملکت را نیز تهی کرد. وضع اداری مملکت را در دشواری جدی باقی گذاشت. سوّم اینکه سیستم ارضی کوبا چنان است که (لاتیفوندیست ها) زمینداران بزرگ ارضی وسیعی را زیر تسلط دارند و در عین حال عده زیادی از مردم با بیکاری دست بگریبان اند. چهارم، در کشور ما هنوز تبعیض نژادی وجود دارد و این خود سدی در راه وحدت درونی خلق است. پنجم کرایه منزل در کوبا از همه نقاط دنیا گران تر است. خانواده ها غالباً باید بیش از یک سوّم از در آمد خود را بابت کرایه منزل بپردازند. خلاصه اینکه نوسازی پایه های اقتصادی در جامعه کوبا بسیار مشکل است و مدت زمان زیادی را لازم خواهد داشت. دولت جدید بمنظور ایجاد نظم نو و دمکراتیک کردن حیات ملی به اقدامات مثبت بسیاری دست زده است. ما کوشش بسیاری مصروف تجدید حیات اقتصاد ملی داشته ایم. مثلاً دولت با تصویب قانونی کرایه منازل را ۵۰ درصد تخیف داده است. دیروز قانون دیگری تعیین شد که طی آن امتیازات عده ناچیزی که زمین ها و سواحل را اشغال کرده بودند، لغو گردید. از همه مهمتر قانون اصلاحات ارضی است که بزودی بمورد اجراء گذاشته خواهد شد. مضافاً اینکه موسسه ملی رفرم ارضی تأسیس خواهد گردید. رفرم ارضی هنوز بسیار جامع نیست، هنوز به جامعیت رفرم ارضی چین نیست. امّا باید مترقی ترین رفرم ارضی امریکای لاتین محسوب گردد. سئوال: چگونه کوبا علیه دشمنان ارتجاعی داخلی و خارجی مبارزه خواهد کرد؟ دورنمای انقلاب چگونه است؟ جواب: انقلاب کوبا، یک انقلاب طبقاتی نیست؛ بلکه جنبشی رهائی بخش است که یک حکومت دیکتاتوری و استبداد را واژگون ساخته است. مردم نسبت به حکومت دیکتاتوری باتیستا که مورد حمایت امریکا بود از صمیم قلب نفرت داشتند و علیه آن قیام نمودند. دولت انقلابی مورد حمایت همه اقشار مردم بوده است. زیرا اقدامات اقتصادی آن نیازمندی های همه را در نظر گرفته و وضع زندگی خلق را بهبود بخشیده است. تنها دشمنان باقی مانده عبارتند از لاتیفوندیست ها (زمینداران بزرگ) و بورژوازی ارتجاعی ممکن است با نیروهای ارتجاعی خارجی همداستان شوند و علیه حکومت انقلابی تحریکاتی را آغاز کنند و بدان حمله کنند. تنها دشمنان خارجی انقلاب کوبا عبارتند از کسانی که انحصار سرمایه را دارند و نمایندگان آنها در وزارت خارجه ایالات متحده نشسته اند. پیروزی و انکشاف مداوم انقلاب کوبا این کسان را به وحشت انداخته است. اینان شکست را با میل نمی پذیرند و برای حفظ یوغ خود بر دولت و اقتصاد کوبا و ممانعت از اشاعه نفوذ انقلاب کوبا در میان دیگر خلق های امریکای لاتین از هیچ کوششی فروگذار نخواهند بود. انقلاب ما برای همه کشورهای امریکای لاتین سرمشق است. صرف تجربه و درس های انقلاب ما موجب گشته است که حرف های قهوه خانه ای چون دود در هوا نا پدید گردند. ما ثابت کرده ایم که قیام می تواند حتی زمانی آغاز گردد که تنها گروهی کوچک از افراد به هراس و با اراده ی آهنین حاضر به اقدام باشند. (ثابت کرده ایم) که ضروری است که حمایت مردم را جلب کنیم و سپس با ارتش منظم دولتی دست و پنجه نرم کنیم و در آخر آنرا شکست دهیم. همچنین لازم است اصلاحات ارضی بمورد اجراء گذاشته شود. این درس دیگری است که برداران ما در امریکای لاتین باید بی آموزند. آنان در زمینه اقتصادی و استروکتور کشاورزی، در همان سحطی قرار دارند که ما هستیم. شواهد کنونی به روشنی نشان می دهد که امپریالیست ها در تدارک حمله به انقلاب کوبا و نابود ساختن آن هستند. دشمنان شیطان صفت خارجی یک شیوه قدیمی دارند. نخست به یک حمله (افانسیو) سیاسی دست می زنند و بطور وسیع تبلیغ می کنند که مردم کوبا ضد کمونیست هستند. این رهبران قلابی دمکراتیک می گویند که دولت ایالات متحده نمی تواند اجازه دهد در کنار مرزهایش یک کشور کمونیستی بوجود آید. در عین حال به تشدید فشار اقتصادی خود ادامه می دهند و کوبا را به دشواری های اقتصادی دچار می سازند. بعداً بدنبال بهانه می گردند تا (بکمک آن بتوانند) مسئله مورد اختلافی ایجاد کنند. سپس از یکی از سازمان های بین المللی که تحت نظارت آنان است برای حمله به کوبا استفاده خواهند کرد. ما نباید از حمله یک کشور کوچک همسایه بهراسیم بلکه باید از حمله کشور بزرگ معینی که برخی از سازمان های بین المللی را تحت بهانه ای به دخالت در انقلاب کوبا و در نتیجه تضعیف آن خواهد کشاند هراس داشته باشیم. +++ )*( مصاحبه ای که در اینجا قسمتی از آن نقل می شود در ۱۸ آوریل ۱۹۵۲ توسط روزنامه نگار چینی کونت مای و پینک آن با گوارا صورت گرفت. اگر چه خبرگزاری چین نو بخشی از آن را پخش نمود اصل مصاحبه هرگز در روزنامه های مهم پکن نشر نیافت ولی بعوض بعدها در ۵ ژوئن ۱۹۵۹در مجله ای چینی بنام "جهان دانش" منتشر گردید. ترجمه انگلیسی این در مجله Nmerican Hispanic Reviewاوت ۱۹۶۶ منتشر شد. پایان تایپ و تکثیر اینترنتی از وبلاگ تریبون شما http://triboonshoma.blogfa.com | 
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر