کتاب های فارسی - آرشیو این وبلاگ در پایین صفحه قرار دارد

stat code

stat code

۱۳۸۷ خرداد ۴, شنبه

[farsibooks] Fw: چرا اغلب به جای اینکه گفتار و اعمال زمامداران جمهوری اسلامی جدی گرفته شود،


هموطنان گرامی اگر به کانالهای تلویزیون های ایران نگاهی بیاندازید خواهید دید که جمهوری اسلامی به دنبال وقت کشی و تجهیز برنامه اتمی خود است و به هیچوجه از برنامه خود دست برنمی دارد. از سوی دیگربراین اعتقاد است که پرچم اسلام را در سراسر اروپا و امریکا به احتزاز درآورد. مسلما" مردان سیاسی دنیا خوب می دانند نقشه جمهوری اسلامی چیست آنها به دنبال فراهم کردن مستندات کافی برای کار خود هستند تا اگر به ایران حمله کنند کسی نتواند ادعای اینکه چرا حمله کردید را بنماید. از این رو شما را به مطالعه مقاله ذیل نوشته خانم الهه بقراط  دعوت میکنم و از دوست عزیز جناب پیروز پیروزی بابت ارسال آن تشکر می نمایم

Darvishalli
 


---

تحریم آمد، جنگ هم خواهد آمد

الاهه بقراط


 

تحریم آمد، جنگ هم خواهد آمد

چرا اغلب به جای اینکه گفتار و اعمال زمامداران جمهوری اسلامی جدی گرفته شود، برخی بر این تلاشند تا آنها را لاپوشانی کرده و توجه همگان را به سوی دیگری جلب کنند؟ واقعا چرا کسی جاسوس خواندن موسوی رییس هیئت مذاکره کننده اتمی رژیم را جدی نگرفت (جز خودش، که به دلیل همین جدی بودن، ترجیح داد پس از صدور حکم دادگاه، از اعتراض و مرحله استیفا چشم بپوشد و بعد هم به مکه برود!) و چرا کسی حمله به محمد خاتمی، رییس جمهوری‌ای که هشت سال بحران سرنوشت‌ساز رژیم را به عقب انداخت، جدی نمی‌گیرد، مگر آنکه بخواهد از وی برای مقاصد سیاسی و پروژه‌های ناکام «انتخاباتی» و تئوری‌های بی پایه و اساس خود برای «اصلاحات» سوء استفاده سیاسی بکند؟

سه قطعنامه

یک ماه پیش در مقاله «چرا خودکامگان ابله‌اند؟» تأکید کردم: «خطر و فرصت همواره از درون یک کشور بر می‌خیزد. چه در سیاست داخلی و چه در سیاست خارجی همواره این حکومت‌های خودی هستند که نقش تعیین‌کننده را بازی می‌کنند. تجربه نشان داده است تا کنون کشورهای خارجی زمانی وارد عمل شده‌اند که از دو عامل اساسی، دست کم یکی از آنها به شکلی فعال باشد که به تنهایی کمبود عامل دیگر را جبران کند. آن دو عامل چیزی جز حکومت‌ها و مردم نیستند». و ایران تا کنون هرگز حکومت فعالی مانند جمهوری اسلامی ایران نداشته است! این فعالیت مبالغه‌آمیز جای خالی مردم را چنان پر کرده است، که هرگونه بحث انحرافی درباره اینکه «تقصیر» شرایط کنونی را باید به گردن چه کسی انداخت، منتفی می‌سازد.

تقریبا سه سال پیش در سپتامبر 2005 در مقاله «هم تحریم و هم جنگ در پیش است» بر اساس آنچه در رسانه‌های غربی از زبان کارشناسان و سیاستمداران جهانی شنیده می‌شد، و آن زمان همچنان دوران محمد خاتمی بود و هنوز احمدی‌نژاد سخن نگفته بود که عیب و هنر نهفته‌اش را آشکار سازد، هشدار داده شد که ایران در برابر تحریم و جنگ، هر دو، قرار گرفته است. آن زمان تازه شورای حکام سازمان بین‌المللی انرژی اتمی در برابر ناباوری جمهوری اسلامی، قطعنامه‌ای هشدار‌آمیز را صادر کرده بود. یوشکا فیشر سیاستمدار تیزهوشی که آن موقع وزیر امور خارجه آلمان بود با تأیید آن قطعنامه گفت: «این یک نتیجه قانع‌کننده و یک هشدار صریح به تهران است تا نگرانی‌های جامعه بین‌المللی را درباره برنامه‌های اتمی خود جدی بگیرد و حساب کار دستش باشد».

درباره معمر قذافی رهبر لیبی و کیم جونگ ایل رهبر کره شمالی که نه تنها از نظر سیاسی بلکه از نظر روانی نیز در چارچوب دیگری می‌گنجند، می‌توان فکر کرد که «حساب کار» دستشان بود و هست. ولی رهبران جمهوری اسلامی نشان دادند که با هر سیاست و هر شیوه روانکاوی که درباره‌شان به کار بسته شود، در چارچوب معیارهای جهانی نمی‌گنجند. به این ترتیب کار برنامه اتمی از دست سازمان بین‌المللی انرژی اتمی بیرون آمد و روی میز شورای امنیت قرار گرفت که در فاصله کمتر از دو سال سه قطعنامه تحریم 1737 و 1747 و 1803 را صادر کرد. شرایطی که امروز ایران و جامعه جهانی با آن روبرو هستند و صف‌آرایی کشورها از آمریکا تا روسیه با وجود لطفی که همواره روسیه سرخ و سفید به جمهوری اسلامی نشان داده‌اند، بیانگر این نیست که جایی برای یک قطعنامه چهارم باقی مانده باشد.

امروز پس از سه سال، حزب یوشکا فیشر دیگر در دولت آلمان نیست. خودش از مسئولیت‌های حزبی و سیاسی کناره گرفته و به نوشتن و ژورنالیسم روی آورده است. وی در آخرین تحلیل خود از موقعیت خاورمیانه که در دیتسایت آنلاین (12 مه) منتشر شد، اگرچه نامستقیم ولی برای نخستین بار از جنگی سخن می‌گوید که جنگ‌ عراق و هم چنین جنگ حزب‌الله در لبنان و جنگ حماس در نوارغزه را پیش درآمد آن و «جنگ‌های جایگزین» می‌شمارد. او به درستی بر این نکته تأکید می‌کند که این رژیم ایران است که در عراق، افغانستان، لبنان و فلسطین با آمریکا و اسراییل می‌جنگد و از آنجا که این «جنگ‌های جایگزین» عملا نمی‌توانند به یک نتیجه قطعی منجر شوند، سرانجام به جنگ اصلی، یعنی جنگ مستقیم ایران و غرب به اضافه کشورهای عربی مدافع غرب خواهد انجامید. اگرچه فیشر راه حل سیاسی را هنوز منتفی نمی‌داند، لیکن خود نیز بیش از آنکه بر نقش اروپا در میانجی‌گری تأکید کند، راه عملی دیگری به نظرش نمی‌رسد. به نظر من یک دلیل آن (که همواره تکرار کرده‌ام) این است که نه تنها یوشکا فیشر، بلکه سیاستمداران، کارشناسان و ژورنالیست‌های غرب هنوز به دامنه ایدئولوژیک و بلندپروازی‌های آرمان‌خواهانه فداییان اسلام که تروریسم اسلامی، صرف نظر از اینکه فعالانش به کدام مذهب اسلامی تعلق داشته باشند بخشی از آن است، یا پی نبرده‌اند، یا به سودشان نیست پی ببرند. «محو اسراییل اشغالگر» در نخستین گام و محو «غرب فاسد» در گام بلند بعدی، هدف بی چون و چرای آنهاست. آنها تعارف یا شوخی و یا ماجراجویی نمی‌کنند و در این راه از تروریست‌های بعثی در عراق تا رژیم‌های چپگرا در آمریکای لاتین سود می‌جویند.

برای رسیدن به این هدف اما یک نقطه اتکا و یک منبع مالی مستمر و عظیم و یک پشتیبانی آموزشی و استراتژیک لازم بود که با تشکیل جمهوری اسلامی در سال 1979 فراهم آمد. بلافاصله شاخه‌های نظامی و سیاسی رژیم ایران در منطقه تأسیس و یا فعال شدند تا در طول سی سال بعد بتوانند از اروپا تا آمریکای لاتین را زیر پوشش قرار دهند.

اینکه «امام خمینی» صدور انقلاب را طور دیگری می‌فهمید، سخنی پوچ و دروغ است. خوشبختانه او ده سال پس از انقلاب اسلامی زنده بود و اگر هاشمی رفسنجانی بتواند در گفتگو با صادق زیباکلام، درست مانند اینکه در دادگاه است، مدعی شود جنایاتی صورت گرفته که وی از آنها بی اطلاع بوده، نمی‌توان مدعی شد که خمینی از شکل‌گیری حزب‌الله لبنان و جهاد اسلامی فلسطین بی‌خبر بوده است. فکر و هدف خمینی را گذشته از آن منابعی که امروز توسط جمهوری اسلامی سانسور می‌شوند و از دسترس به دور هستند، می‌توان در نامه معروف وی که به مناسبت پذیرفتن قطعنامه 598 به سران نظامی رژیم نوشته شد، دریافت. جمله مشهور او «اسلام با خون رشد کرد» تیتر روزنامه‌ها شده بود.

یک جنگ

امروز کسی که نبیند «قطار بدون ترمز» جمهوری اسلامی با سرعت تمام به کدام سو روان است، و هنوز و همچنان به موضوع خاتمی و رفسنجانی و احمدی نژاد مشغول باشد، اگر مأمور و معذور نباشد، بی تردید نادان و بی مسئولیت است. آیا این همه سازماندهی طولانی و گسترده اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و تروریستی در گوشه و کنار جهان برای این است که مثلا چه کسی به مجلس برود یا نرود؟ و یا چه کسی رییس جمهوری اسلامی بشود یا نشود؟ هیچ کدام از اینها در آن مجموعه‌ای که جمهوری اسلامی با هدف رسیدن به آن روی کار آمده است، اهمیت تعیین‌کننده ندارند. تجربه نیز نشان می‌دهد ترکیب مجلس‌های اسلامی و ریاست قوه مجریه ممکن است اختلال یا پارازیت در این مجموعه به وجود آورد، لیکن نمی‌تواند آن را از اساس مختل و منتفی سازد. آن هم به این دلیل ساده که آنهایی که سبب اختلال و پارازیت می‌شوند، خود از جنس همان امواج هستند! آنها نه در پی از میان برداشتن، بلکه در پی جایگزینی خود هستند آن هم به نام پروژه‌ای که خود بارها اعتراف کرده‌اند نمی‌دانستند چیست و هنوز نمی‌دانند چه تعریفی دارد. کسانی که تنش‌زدایی دروغین دوران خاتمی را در سیاست بین‌المللی (به اعتراف حجت‌الاسلام حسن روحانی رییس پیشین هیئت مذاکره کننده اتمی) در مجموعه پیچیده‌ای که مهار سیاست و اقتصاد منطقه‌ای و بین‌المللی را در دست دارد، یک سیاست پایدار و مؤثر در چارچوب نظام جمهوری اسلامی ارزیابی کرده و یا می‌کنند (و به همین امید می‌خواهند خاتمی دوباره رییس جمهوری اسلامی شود) باید بسی بیش از آنچه در نشریات جمهوری اسلامی و سایت‌های فارسی زبان منتشر می‌شود، درباره مکانیسم‌ها و مناسبات سیاست و اقتصاد جهانی مطالعه و کاوش کنند.

مشکل ایران نه تنها یک مشکل سیاسی و منطقه‌ای بلکه در مرتبه نخست یک مشکل اقتصادی و جهانی است. در این میان نهایتا، نه سیاست بین‌المللی بلکه اقتصاد جهانی نقش تعیین‌کننده را بازی خواهد کرد. گذشته از اینکه شرایط ناپایدار منطقه از سالها قبل جیب کنسرن‌های اسلحه‌سازی و دلالان بازار سیاه جهانی را انباشته است، آیا کسی از خود می‌پرسد هنگامی که قیمت نفت به طور سرسام‌آور بالا می‌رود، چرا هیچ حرفی از اوپک در میان نیست؟ چرا آن گروه از کشورهای صادرکننده نفت که دوستان صمیمی غرب و آمریکا به شمار می‌روند و همواره در چشم‌انداز هر بحران سیاسی، قول می‌دهند تولیدات خود را بالا ببرند و دوستان خود را بدون انرژی نگذارند، در شرایط کنونی سکوت کرده‌اند؟!

واقعیت این است که جهان تا جایی در برابر افزایش قیمت نفت سکوت می‌کند (مقاله و گزارش رسانه‌ها ربط تعیین‌کننده به سیاست و اقتصاد جهانی ندارد) که هنوز به سود کارتل‌های نفتی و مجموعه‌ای باشد که از این افزایش قیمت سود می‌برند. در شرایط کنونی ظاهرا «همه» حتی و به ویژه رژیم ایران از آن سود می‌برد (و توجه داشته باشید در چرخه گردش پول آنچه ظاهرا از سوی جمهوری اسلامی به لبنان و فلسطین سرازیر می‌شود، سرانجام از اروپا و آمریکا و هم چنین روسیه سر در می‌آورد. اینها تولیدکننده آنچه هستند که آنها با ثروت مردم ایران به مصرف می‌رسانند: اسلحه!) و تا زمانی که ظرفیت‌های این دوره ناپایدار و خطرناک به پایان نرسد، طرفین ذینفع در یک توافق ناگفته به سود جیب خود و به زیان مصرف‌کنندگان جهان که عمدتا در کشورهای «جهان سوم» بسر می‌برند، سکوت خواهند کرد. به محض اینکه این ظرفیت‌ها کاهش یافته و پایانش در برابر چشم قرار گیرد، آنگاه سرمایه جهانی و اقتصاد جهانی شده که در تار و پود کشورهایی تنیده که حتی به نظر نمی‌رسد در آن نقشی داشته باشند (از جمله ایران) برگ دیگری رو خواهد کرد که به نظر می‌رسد فقط نقش جنگی را می‌توان بر آن دید که تنها یوشکا فیشر نیست که از آن سخن می‌گوید.
.



All new Yahoo! Mail - Get a sneak peak at messages with a handy reading pane.

__._,_.___
This is a non-political list.
Recent Activity
Visit Your Group
Y! Messenger

Instant hello

Chat over IM with

group members.

Best of Y! Groups

Check it out

and nominate your

group to be featured.

Y! Groups blog

the best source

for the latest

scoop on Groups.

.

__,_._,___

هیچ نظری موجود نیست:

بايگانی وبلاگ