| به مناسبت سالگرد رستاخیز سیاهکل: چریکهای فدایی خلق ایران ................. آيا اين کار شده، آيا عجز شاه از ادامه حکومت تا حد زيادی به سبب همين مبارزه بر روی توده ها نبود؟ آيا اين مبارزه استعمارگران را وادار نکرد تا چنان شيوه هائی را بکار برند تا کاسه صبر استعمار شوندگان لبريز شود و آيا مبارزين مسلح به مردم در کوچه و خيابان در همان شرايط رکود طرز جانبازی و شهادت را ياد ندادند؟ بياد آوريم که در آغاز موج توده ای جنبش، تا چه حد وعاظ و مبلغين برای تهييج مردم و وا داشتن آنها به جانبازی شرح حال همين مبارزين مسلح را همه جا بازگو مي کردند و محتوای اصلی تبليغاتشان اکثراً همين بود. اگر اين واقعيت را نخواهيم بپذيريم مجبوريم فکر کنيم شايد آن دسته که می گويند اين نهضت را روحانيونی که اکثراً تا ديروز به دعاگوئی شاه مشغول بودند بپا کرده اند درست می گويند و در آنصورت بايد مثل خود آنها به معجزه معتقد بود. مبارزه مسلحانه پس از آنکه آغاز شد راه خود را می يابد و در سر راه خود از هر شيوه ای که لازم بداند سود می جويد. در جائی به عمل تبليغی دست می زند و در جائی ديگر يک نهضت سياسی را سازمان ميدهد و در يک جا واقعاً گروهی چريکی برای جنگ و سازمان دادن مردم يک محل در يک مبارزه مسلحانه محلی و احياناً سمت دادن و ملی کردن آن شرکت می کند . بهرحال مبارزه مسلحانه ضمن آنکه می پذيرد کار خود را اساساً توسط روشنفکران آغاز کرده از توده ای شدن مبارزه مسلحانه مفهومی متافزيکی در نظر ندارد. اساساً مبارزه مسلحانه مبارزه ای است که کار همه توده ها نيست و در بهترين شرايط نيز عده ای از پيشروترين توده ها در آن شرکت دارند ولی توده ای شدن اين مبارزه بدان مفهوم است که اکثريت مردم محل معينی که عرصه مبارزه است و اکثريت ملت با آن همراهی مادی و معنوی داشته باشند. لذا مبارزه مسلحانه در هيچ جا نه کوبا، نه در چين و نه در ويتنام منتظر آن نشده است که توده ها بالفعل آمادگی خود را برای مبارزه مسلحانه نشان دهند بلکه پيشاهنگ مبارزه مسلحانه را آغاز کرده و توده ها را به آن کشيده است. پس وقتی ما از آغاز مبارزه سخن می گوئيم برای آنست که دست مبارزه مسلحانه را باز بگذاريم تا بهر شيوه ای که شرايط اجازه می دهد مبارزه کند. البته با در نظر داشتن سمت گيری مبارزه يعنی آگاه کردن و متشکل کردن کارگران و توده ها در جهت مبارزه مسلحانه. اگر بجای کلمه "آغاز" کلمه ديگری را بگذاريم و مثلا از "تدارک" استفاده کنيم بايد بلافاصله هشدار دهيم که مبادا کسی تصور کند که بين مرحله تدارک و مرحله توده ای شدن مبارزه فاصله مشخصی موجود است و وظايفی است که مخصوص دوره تدارک است و در آن دوران فقط بايد آن وظايف انجام شود و مبارزه مسلحانه منتظر بماند تا به اصطلاح "وضعيت انقلابی" فراهم آيد و آن وقت توده ای شود. اين درک درستی نيست و تئوری مبارزه مسلحانه اگر می خواست با اين درک در جهان تبليغ شود ما امروز نه انقلاب کوبا را داشتيم و نه انقلاب چين و ويتنام را. يک مثالی قضيه را روشن می کند. فرض کنيم ما همانطور که پيش بينی کرده بوديم در سياهکل بدون ارتکاب اشتباه موجوديت هسته را در محل حفظ می کرديم و اين هسته چريکی می توانست به تدريج با مردم تماس گرفته و در محل به قدرتی تبديل شود (يعنی مبارزه ضربتی اوليه را از سر گذرانده و نظير بسياری از مبارزات چريکی که هم امروز در آفريقا جريان دارد در منطقه محدودی امکان عمل آزاد از نيروی سرکوبی که از سرکوب قطعی او مأيوس شده بگيرد) و با اين قدرت نمائی مردم يک دهکده کوچک را به طرف خود جلب کند. آيا در اين صورت مبارزه مسلحانه می تواند از تشکل اينها صرفنظر کند به اين دليل که هنوز مرحله تدارک نگذشته و اگر آنها را متشکل کند و سازمان مسلح بدهد با تئوری که می گويد مرحله تدارک مرحله ای است که اساساً خرده بورژوازی روشنفکر به عنوان پيشاهنگ مبارزه می کند در اينجا چه می گويد. آيا می گويد در اينجا مبارزه توده ای شده است؟ چگونه حمايت اهالی يک قريه کوچک را می توان در يک مملکت 36 مليونی توده ای شدن مبارزه مسلحانه ناميد. روشنفکر هم که نيستند پس اين پديده چيست. اين است آن سردرگمی که در صورت جدا کردن مکانيکی تدارک مبارزه مسلحانه از خود مبارزه مسلحانه پديد ميايد. ادامه در لینک زیر http://19bahman.net/books/history-3.htm#_ftnref9 | 
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر